Çocuk Kültürü Gülüş'ün Köşesi

Arkadaş yatağı

Anne babasından ayrı, arkadaşının evinde bir gece geçirmeye hazır çocuk yok mu?

Belçika’daki çocukluk yıllarımda arkadaşlarımın evinde yatıya kalmaya bayılırdım, ya da onların benim evimde kalmalarına.

Biz çocuklar birbirimize misafirliğe gittiğimizde, birbirimizden ayrılmamak ve eğlenceyi ertesi güne sarkıtmak için anne babalarımıza türlü oyunlar oynardık. “Hadi gidiyoruz” demek için odamıza geldiklerinde reddedemeyecekleri bir teklif yapardık mesela, ödevleri birlikte yapacağımıza söz vermek gibi. Tekliflerin sökmediği zamanlarda ise vicdanlarını hedef alırdık. Kapıyı açtıklarında ışığı kapalı, bizi de uyuyakalmış bulurlardı mesela. Tabii gerçekten uyuyor değildik, bunu bilirlerdi ama oyunumuzu bozmaya kıyamayıp, dayatma kararımıza onay verirlerdi. Biz de yattığımız yerde sevinçle zıplamamak için zor tutardık kendimizi.

First Sleepover 3Arkadaşlarımla aynı odada uyumak eşi benzeri olmayan bir deneyimdi ve şimdi düşündüğümde fark ediyorum ki, çok önemli hayat derslerine vesile oluyordu. Bir kere başka aileler, başka ritüeller demekti. Ev yaşantısına alternatif yaklaşımlar keşfediyordum. Sonra, gece boyunca arkadaşımla sohbetimiz ilerledikçe beyin fırtınasına evriliyor, daha felsefi bir hal alıyordu. Yetişkinlerin bulunmadığı ve oyunların oynanmadığı o saatlerde konuşmalarımız terapi seansı gibiydi. Her yaş grubunun derdi başkaydı ve yatakta hareketsiz, yorgun yatarak konuşmak bizi rahatlatıyor, birbirimize açılmamıza vesile oluyordu. Son olarak, aynı odada uyumak dostluğumuzu pekiştiriyordu. Size komik bir anımı anlatayım: Bir keresinde fikir çatışmasına kapılıp, bir arkadaşımızla birbirimizi çimdirmeye, itip kakmaya başladık. Sonra da birbirimize sırtımızı dönüp, küs uyuduk. Ertesi sabah hiçbir şey olmamış gibi kalıp birlikte hareket etmeye devam ettik.
Odalarında yattığım arkadaşlarımın kalbimdeki yeri çok başkadır, kendilerini yıllardır görmemiş olsam bile.

Mom_child_sleeping_BRAND_PHO_EN-lv3drkdr9f882nehjs73rb907n1j873mekszk3kpr8Bugün ben de anneyim. Kendi çocuğuma bu muhteşem deneyimi yaşatmak için odasına arkadaşlarının da yatabileceği bir köşe yapıp, bu köşede misafir ağırlayabileceklerini kendisine bildirdiğimde oğlum 3 yaşındaydı. Çok sevindi.

Sonra birlikte, bizde kalacak “o” arkadaşı beklemeye başladık…

co-sleeping_0Bak sevgili anne, çocuğuna Barış’ın yanında harika bir yatak var!
Aaa, orada yatmaz mı? Neden?
Annesiyle birlikte yatmaya alışık, öyle mi? Peki…
Barış’cım ne yapalım, alışık değilmiş arkadaşın. Evet, ben de üzüldüm ama artık yarın oynarsınız…

Sen, sevgili arkadaş, Barış’la aynı odada uyacaksın bu gece, nasıl, harika değil mi?
Aaa, değil mi? Neden?
Annenden babandan ayrı evde kalamaz mısın? Hımm, anladım, eh, ne yapalım…
Barış’cım o ailesinden ayrı kalamıyormuş, istersen sen git onların evine?

Bu tür sohbetlerle tam 10 yıl geçti. Bugün fark ettim ki Barış’ın odasında hala hemen kimse yatmadı. Anne babasından ayrı, arkadaşının evinde bir gece geçirmeye hazır çocuk yok!
Peki ama nasıl olur?

İki gözlemim var:

  1. Başkasının evinde yatıya kalmak konusunda olumsuz bir genel algı var. Küçük çocuklardan bahsettiğimize göre herhalde cinsellik falan bahane olmuyordur, değil mi? O halde ne bu?
  2. Bir arkadaşın evinde ve odasında uyumak, aşırı korumacı ebeveynleri adeta gün yüzüne çıkaran bir test gibi. Çocuk hazır değilse, anne baba hazırlamadı demektir. Anne baba hazırlamadıysa, anne baba hazır olamadı demektir.

Merakla birinin çocuğunun evimizde, çocuklarımdan birinin odasında yatıya kalacağı günü bekliyorum. Henüz 10 yaşında biri bile çıkmadı! Oysa benim oğlan epeydir (yaklaşık 5 yaşından beri) başkalarında kalabiliyor. Başkalarında derken, anneanne babaanneden bahsetmiyorum.

Ve merak ediyorum: Acaba sizin çocuğunuzun odasında bir arkadaşı için yer var mı?

Gülüş Türkmen

Yazar, müzisyen, iletişim danışmanı.
www.gulusturkmen.com

Yorum Ekle

Yorum yapmak için tıklayınız