Dünyadan Esintiler Gündem

Siber kaçırılma

babies-644263_640“Brain, Child” dergisinde yayınlanan aşağıdaki yazı Becki Melchiot tarafından kaleme alınmıştır.

“Birisi sizin bebeklerinizin fotoğraflarını kullanıyor ve onun olduklarını söylüyor. Ben bunu bilmeniz gerektiğini düşündüm.” yorumu bırakılmıştı bloğuma, devamında “Bunu yapan bana da aynı şeyi yaptı.” diyordu. İletideki Facebook bağlantısına tıkladım ve işte Melany Lucia adında birisi oradaydı. Tam orada, benim ekranımda, benim kızlarım da oradaydı ve onun attığı başlığa göre “Rhode Island’a doğru bir gezi için hazırlar”dı. Baltimore’da bir apartman dairesinde, masada otururken, onun zaman tünelinde benim kızlarımın fotoğraflarına bakıyordum. Kim böyle bir şey yapardı ki? Bu kadın kimdi? Neden başkasının çocukların fotoğrafını çalıp kendisinin gibi gösteriyordu?

İkizlerim ilk doğduklarında uzakta yaşayan ailemiz ve arkadaşlarınızın onları görebilmeleri için bir blog kurmuştum. Hatta tam isimlerini ve konum bilgilerini paylaşmak konusunda dikkatli olmam gerektiğini de düşünmüştüm. Yenidoğanlarımızın ilk anlarını paylaştığım bu yolla Melany, Olivia ve Madison’a ait dört fotoğrafı çalmıştı. Söz konusu görüntüler herhangi bir ikiz ebeveyninin çekeceğinden farklı fotoğraflar değildi, kundakta uyuyan ikiz bebekler, iki ışıldayan yüz birbirine gülümserken veya ikiz pusetinde oturan ikizler…

Yeni ve bitkin anne olarak, ben sadece ikizlerin çektiği dikkate aşinaydım. İnsanların ikizlere ilgisini söylemek gereksiz. Ben neyin cazibe yarattığından emin değilim. İlk başlarda Olivia ve Maddy’e karşı yaşanan bu merak ve hayranlığın zararsız, eğlenceli olduğunu düşündüm. Ama bazı olaylar beni tedbirli olmaya yöneltmişti. Bazı insanların silah hızı ile kamerayı çıkarıp, hızla çekim yapması ve ardından koşarak uzaklaşmaları. Bu tür bir olay ilk defa yaz başında bizim apartman olduğunda büyük bir şoktu. Genç bir adam, bir anda ortaya çıktı ve birkaç fotoğraf çekip, biz tepki veremeden ortadan kayboldu. Fotoğrafçının izin almadan çekim yapması gerçekten garipti ama o zaman omuz silkip geçtim bu duruma. Sonuçta onlara dokunmaya çalışmamıştı.

Birkaç hafta sonra, şehirdeki bir sanat festivalinde, çakırkeyf bir yabancı, hatta biraz uçmuş bile denilebilir, ben, Luc ve pusetleri içinde oturan ikizlerimize doğru yöneldi.

“Bir tanesini alabilir miyim?” gibisinden bir şey söyledi.

Luc önce anlamamış gibi “Ne?” diye biraz da yüksek sesle sordu.

“Ben tutabilir miyim…”

Luc bu kez empatik bir tavırla “Hayır” dedi.

“Neden olmasın? Sende iki tane var. Ben bir yere gitmeyeceğim buradayım gözünüzün önünde” diyerek Maddy’nin elini kapmak için uzandı.

Luc bu kez yüksek sesle “HAYIR” diyerek puset ve kadın arasına doğru geçti.

“Ben de burada kaldırımda oturacağım,” diye ısrar etti kadın.

Yoldan geçenlerin bakışları altında Luc “Hayır’ı kaç kere söylemek zorundayım?” diye yeterince yüksek sesle tekrarladı.

Oradan arkamıza bile bakmadan uzaklaştık. “Biliyor musun, kızlarla çok dikkatli olmak zorundasın. Gözünün önünden bir saniye için bile ayrılmalarına izin verme. Birileri onları çalmak isteyebilir.” derken Luc aşırı tedirgin ve yabancıların niyetleri hakkında çok endişeliydi. Her zamanki gibi onun aşırı dramatik olduğunu düşündüm. Benim gördüğüm gibi bir çok yabancının kızlara çekinerek gülümsediğini, göz kırptığını veya iyi dilekleri ilettiklerini görmemişti.

Sonra birisi kızlarımızı sanal ortamda çaldı.

Melany kıvırcık sarı saçları ve tam makyajlı bir halde içinden siyah sütyenin gözüktüğü dar beyaz atletler giydiği riskli selfieler ile birlikte 3-4 yaşlarında bir kız çocuğunun, benim ikizlerimin ve solunum maskesi takan ve hortumlar bağlı olan yenidoğan bir bebeğin oldukça rahatsız edici fotoğraflarını paylaşıyordu. Ekrandakileri hızla okuyor ve bakıyordum. İlişki statüsü bekardı. New Bedford/ Massachusetts’de yaşıyordu. İş bilgileri boştu. 1 Ocak 1990’da doğmuştu. Kimdi bu gönderileri yapan? 4 yaşın altında 4 çocuk yapmaya zamanı olduğuna kim inanırdı? Gerçek bir anne olamazdı, bu değildi en azından. Deli bir kadın olmalıydı bu.

Kadın 4 çocuğun da kendisine ait olduğunu iddia ediyordu ve son doğan prematüreydi ve hastanede kalıyordu. Hastane ziyaretleri arasında günlük plaja ya da dans etmeye gidebiliyordu.

Ama yazdığı bir not öfkemin hiddete dönmesine sebep oldu. “Ella öldü. Ne yapacağımı bilmiyorum.” yazıyordu, kızlarımın bir başka fotoğrafının altında. Vücudum ateş aldı, ellerim titremeye başladı ve çenem kasıldı. Yorumları görmek için resme tıkladım, 6 beğenme ve bir kaç yorum vardı ve hepsi çeşitli yaş ve ırklardan erkekler tarafından yazılmıştı. Beyzbol şapkalı bir idiot “Kaybın için üzgünüm” yazmıştı. “Luc, gel ve bunu gör! Birisi Olvia ve Maddy’nin fotoğraflarını çalmış ve kendi çocukları gibi gösteriyor. Ve bak, Maddy’i öldürmüş!” Hızla sayfayı okudu ve hemen bir yorum yaptı: “Kadın belli ki rahatsız, ama bu sadece bir resim. Bu konuda endişelenme.” dedi ve uzaklaştı.

Bunun bu şekilde gitmesine izin veremezdim. O anda bu olayın altında yatan sebebe, bu kadının kim olduğuna ve onun niyetlerine ulaşmak kızlarımın güvenliğini sağlayabilmem için bana gerekendi. Tüm gönderilerini taradım. Bu hesap bir yıldan daha az bir süredir vardı. Tüm arkadaşları erkekti. Bekar olmak, dışarı çıkmak, kirayı ödemekte zorlanmak, çocukları doktora/hastaneye götürmek için gerekli para hakkındaydı çoğu gönderisi. Paraya ihtiyacı olduğuna dair “Bana PG” yazmıştı bir kaç defa da onun gönderilerine yorum yazan erkeklere yorum olarak. Hepsi bu! Kadın adamlardan para koparmaya çalışıyordu, bunu düşünerek bir şekilde niyetinin çok da kötü olmaması ile ilgili rahatladım.

Adam kaçırma, cinsel ve fiziksel istismar hikayeleri kafamda dumanlı bir öfke ile yer edinmiş. Bu fikirlere bu şekilde odaklanılamaz, çünkü benim için bu fikirleri düşünmek bile imkansız. Tek bir düşünce kafamın içinde dönüyordu. Kızlarımın fotoğraflarını orada istemiyordum. Bunun nelere yol açacağını kim bilebilirdi? Bir sübyancının zihninde veya ellerinde bu fotoğrafların olmadığını?

Facebook bu tür saldırgan görseller için doğrudan iletişim kurmanın yanısıra şikayet edilmesini de öneriyordu. Bu görselleri şikayet ettim, fakat sunulan 4 seçenekte – “Rahatsız edici veya ilgimi çekmiyor”, “Bu fotoğrafta görünüyorum ve bundan hoşlanmıyorum”, “Bunun Facebook’ta olmaması gerektiğini düşünüyorum” veya “Spam” – benim problemimi tam olarak ifade etmiyordu. Burada “Biri benim çocuğumun fotoğraflarını çalmış” ve hatta “Biri benim fotoğraflarımı kendi fotoğraflarıymış gibi yayınlıyor” seçeneği yoktu ve bir çift bebeğin resmine yapılan saldırıyı yazabileceğim hiç bir yer yoktu. Kadına, Facebook’a ve hatta tüm internete kızgındım, bunun bu kadar kolaylaştırmasından dolayı ve kadına hemen bir mesaj attım “HEMEN BENİM KIZLARIMIN FOTOĞRAFLARINI KALDIR!”

Onun yanıtı ne oldu? Beni engelledi ve ben artık onun sayfasını göremiyordum. Kendimi çaresiz hissediyordum, hemen Facebook’ta üye olduğum Moms of Multiples’ (MOMs) grubuma döndüm ve onlara tavsiyelerini sordum. Bir anne yorumlar aracılığı ile onu utandırmamı önerdi, başka bir anne ise çocukların resminde mümkün olduğunca çok kişiyi etiketlemeyi. Sonuçta ben bir savaş açmıştım, listede yer alan tabur ise MOMS grubumuzdaki  30dan fazla anne kızlarımın fotoğraflarını rapor edeceklerdi. Bu gerçekten yapabileceğim her şeydi, eğer o benim ailemi çaldıysa benim bu konuda yapabileceğim tek şey Facebook’un bir şeyler yapmasını beklemekti. Eğer gerçek hayatta Olivia ve Maddison’ın bana ihtiyaçları olmasaydı, sayısız geceler saatler boyunca onun dijital izini bulmak ve intikam planları yapmak için uğraşabilirdim.

Tüm şifrelerimi değiştirmek ve sosyal medayadaki gizlilik ayarlarımı düzenlemekle geçen iki günün sonunda –ki bunları beslenme ve alt değiştirmeler ve oyun saatleri arasında yapmıştım – Facebook şikatyet ettiğim fotoğrafların kaldırıldığını bildirdi. Bu güncellemeyi paylaşıp, doğruluğunu teyid ettikten sonra, anneler ordum bu kadının pençesine düşen çocuklarımızın tüm siber-çalınmış fotoğraflarının Facebook tarafından silindiğini raporladılar. Tüm bu anlattıklarımın bir kaç gün içinde gerçekleşmesine rağmen, bu durumda karşısındaki çaresizliğim sebebiyle 66 saatin her bir saati içime işledi.

Kızlarımın fotoğraflarının kurtarılması ile beklediğim rahatlamayı yaşamadım. Onun yerini hala saldıraya uğrayabileceğim farkındalığı aldı, halen tam olarak kavrayamıyorum ve göz ucu ile çocuklarımın güvenliğini sağlayabilmek için tetikteyim. Sosyal medya Kaliforniya’daki eşimin ailesinin çocukların ilk okula başladıkları günü görmeleri için veya Londra’dan Buenos Aires’e kadar çeşitli yerlerde yaşayan arkadaşlarımızdan bir ses duymak için çok kolaylaştırıcı fakat arka taraftaki olumsuzlukları ise bilinmez. Bir gün sevgi dolu ve güvenli anne-çocuk ilişkisini başkalarının saldırılarından korumaya yardımcı olacak bir dernek inşa etmeyi düşünmek istiyorum. Ancak bu siber-uzay ve ben bu mecranın dışındayım. Burada sevdiklerim için çektiğim fotoğrafların kaçırılmasına sebep oldum ve istemeyerek kızlarımın siber-kaçırılmalarına aracı oldum.

En son kocamın hesabı üzerinden Melany Lucia adlı kullanıcının hesabını kontrol etmek istediğimde böyle bir hesap bulunamadı. Belki başka bir isimle farklı bir hesap oluşturmuştur ve hala kızlarımın resimlerini kullanıyor olabilir.

Yazarın Notu: Bu olaylar olduğunda neredeyse 2 yıl önce konuştuğum hiç kimsenin bebek rol oynamaları ve siber-bebek kaçırması ile ilgili bilgisi yoktu. Şu anda bu konuda farkındalık yaratan ve kendi hikayelerini anlatarak İnternet’in bu karanlık tarafına ışık tutanlara minnettarım.

Becky Melchione kocası ve ikiz kızları ile Philadelphia bölgesinde yaşayan bir yazardır. Kızlar henüz erken çocukluk çağında olsalar da, Becky’nin annesinin telkini ile liseyi bitirene kadar ne Facebook ne Instagam ne de farklı bir sosyal medya hesabı açmalarına izin verilmemektedir.

Çeviren: Gözde Erserçe Özateşler

Gözde Erserçe Özateşler

1977 yılında doğdum. 1999 yılında Boğaziçi Üniversitesi Psikoloji Bölümü’nden mezun oldum. 13 yıl bankacılık sektöründe eğitim ve insan kaynaklarında çalıştım. Nisan 2007’de evlendim. Temmuz 2010’da çok beklediğim oğlum Ömer doğdu, Haziran 2012’de ise hiç beklemediğim kızım Rana doğdu. Kızımın doğumundan sonra yeniden işe dönsem de 60 yaşıma geldiğimde kapımı çalacak oğlumla kızımla kuracağım muhabbettin bağı ağır bastı ve işimden ayrıldım. İki yıldır tam zamanlı anneliğimin yanı sıra zaman zaman evden işe alım projeleri yapıyorum. Bunların yanı sıra 2004 yılında İstanbul Psikodrama Enstitüsü’nün Yardımcı Psikodramadist programını bitirdim, umarım bir gün ileri düzey programını da tamamlarım. Anneliğimin en takıntılı yanı yemek (tatil köyünde yoğurt mayalamışlığım var;), bu nedenle mutfakta vakit geçirirken çok eğleniyorum.

Yorum Ekle

Yorum yapmak için tıklayınız