Yazan: 05 Ekim 2012 Yorumlar Devamı →

Otizmli annesinin halleri

Bilenler bilir…Annelik zor olmanın yanı sıra bir o kadar da eğlenceli bir zanattir.

Biz otizmli anneleri için ise;

Annelik de hayat da normalden biraz farklı bir süreçtir…

Bazen sırf kalabalığa alışsın diye toplu taşım aracına binersiniz. Küçük  Otizmli oğlunuz buna direnir ağlayıp, ortalığı birbirine katar.

Ön sıralardan işgüzar bir teyze alır sazı eline…

’’Şimdiki gençler de hiç çocuk büyütmeyi bilmiyor, vuracaksın ağzının  ortasına bak bakalım bir daha yapabiliyor mu’?’…

Sırf boğazınız düğümlendiği için iki çift söz edip kendinizi savunamazsınız.

Hakkınızı arayamadığınız için içten içe kendinizi yemektir annelik…

Kimi zaman da otobüste yanınıza okul formalı bir çocuk oturur ve onun bir zamanlar özel eğitim alan otizmli bir çocuk olduğunu öğrenirsiniz.

İşte o an dünyalar sizin olur….

Böyle zamanlarda hayata umutla sarılmaktır annelik….

Otizm teşhisinin ardından teselli umuduyla aradığınız çocukluk  arkadaşınızın

‘’ Kimin ahını aldın da bu geldi başına ?’’ sözlerine maruz kalırsınız.

Gün gelip de kendi yeğeninin benzer bir sorunla karşı karşıya kaldığını

Öğrendiğinizde ise dilinizin ucuna gelir ama susarsınız.

‘’Kardeşinin ne günahi vardı da bunlar geldi başına’’ diyememektir annelik…

Bir yaşına gelmeden flüt üfleyebilen çocuğunuza 4 yaşında üfleme eylemini yeniden öğrettiğiniz için kendinizle gurur duymaktır annelik…

Normallerin hayatına tam manasıyla tutunabilen, kendisine iyi bir gelecek sağlayabilecek  Otizmli çocuklar gördüğünüzde  onlar sizin yavrunuz olmasa da onlarla gurur duyabilmektir annelik…..

Gün gelir sizce annelik vasıfları pek de yeterli olmayan bir yakınınız eğitim yönteminizi beğenmez ve çocuğunuzu terbiye etmeye kalkar.Yaptıkları ile sizi ve çocuğunuzu kırıp döker. Tamiri zor yaralar açar.

Bazen bunlara da seyirci kalmaktır annelik….

Otobüste saçlarını ellediği için 8 yaşındaki çocuğunuzu sapıklıkla suçlayan şahsiyet öyle içinizi acıtır ki

‘’ Hanım hanım sen hiç aynaya bakmıyorsun galiba, seni ne yapsın bu çocuk’’ diyerek kedi gibi tırnaklarınızı göstermektir annelik….

Gün olur binbir emekten sonra çocuğunuz daha önce yapamadıklarını başarmaya başlar ama bunu öğretmenlerine gösteremez.Öğretmenlerinin size inanmayan bakışları kanatlarınızı kırar, boynunuzu bükülür.

Fakat kırılanları onarmak ve dimdik durmaktır annelik….

Bazen de ‘’Aşkolsun biz hiç mi çocuk büyütmedik’’ diyerek ısrarla sizi evine davet eden arkadaşınızın en ufak sorunda gerçek duygularını hisseder kırılırsınız.

Ama yine de hiç kırılmamış gibi yapmaktır annelik…

Bir de bakmışsınız eski dostlarınız sessizce bir bir hayatınızdan uzaklaşmışlardır.Gerekçeleri ise sizin için üzülmek ve sizi böyle görmeye dayanamamaktır.

Gerçek dostluk,kardeşlik ne demekmiş anlamaktır annelik…

Kimi zaman kendinizi çok yalnız hisseder dertleşip kafa dağıtmak istersiniz. Ya da hep otizmden konuşmak istemez farklı dünyalar da arzularsınız.

Ama çocuğunuzla gidip kahvesini içebileceğiniz havadan sudan konuşacak birini bulamamaktır annelik…

Herşey üstünüze üstünüze geldiğinde biraz uzaklara kaçıp güç toplamak,eşinizle gezip tozmak istersiniz. Yük olmak istemeseniz de annenizden başka çocuğunuzu emanet edebileceğiniz birini bulamamaktır annelik….

Ailenin geleceği ve Otizmli eğitiminin yüklü ödemeleri altında ezilir çalışmak zorunda kalırsınız.Fakat derdini anlatmayı beceremeyen,kendini koruyamayan evladınızı birilerinin insafına bırakmakla suçluluk girdabında boğulursunuz.

Bu duyguyla yaşamak zorunda kalmaktır annelik…..

Kimileri için ise ‘’Bir daha mı dünyaya geleceğim,ben başka bir hayat istiyorum’’ diyen eşi tarafından otizmli çocuğu ile yüzüstü bırakılmak, tek başına mücadele etmektir annelik….

Sırf elindeki su şişesinden su içmek sitediği için tanımadığı bir bayana koşarak giden 4 yaşındaki sevimli yavrunuzu kendisine saldırmakla suçlayan anlayışsız insandan korumaktır annelik…..

Bazen hiç tanımadığınız  bir annenin ‘’Hadi bize kahveye gidelim açılırsınız’’demesi ile gözyaşlarına boğulmanızdır annelik…

Kendinizi  mücadeleye öyle kaptırmışsınızdır ki yorgun yüreğiniz ve azalan sabrınızla çevrenize ani ve sert çıkışlar yaparsınız. Bir an durup kendinize uzaktan bakınca;

‘’Bu ben miyim’’ der kendinizden utanırsınız.

Bazen böyle birşeydir annelik….

Günü  gelir kaynaştırma eğitimi ile normal varsayılan çocuklardan bir şeyler öğrensin, sosyalleşsin diye didinip binbir güçlükle çocuğunuzu bir okula kaydettirmeyi başarırsınız.

Farklı olanı dışlamayı öğrenmiş çocuklar ya da veliler hatta bizzat öğretmenlerce yavrunuzun horlanmasına,itilip kakılmasına tanıklık edip üzülürsünüz.

‘’Benim çocuğum bu G.Zekalı ile aynı sırada mı oturacak? ‘’diyebilen velilere rağmen ümidinizi yitirmeyip çevrenizi eğitmeye çalışmaktır annelik…

Siz okul bahçelerinde bir köşeye sinip çocuğunuzu uzaktan takip ederken veliler ya da okul yöneticilerince horlanmak ya da acıyan gözlerle süzülmektir annelik…

Bana bir kez  ‘’anne’’ dese yeter dediğiniz evladınız gün gelir  ‘’banyo yapmayacağım’’ yerine ‘’Banyomam’’ dediğinde mutluluktan delirmektir annelik…

Bazen de eşinizin ailesince ‘’bizim ailede böyle çocuk hiç yok’’ diyerek dolaylı

Ya da ‘’ Bozuk çocuk doğurmuşsun’’ diye direkt suçlanmaktır annelik….

Bazıları için gece yarılarına kadar otizmi okuyup,literatürleri araştırmak, bu uğurda yabancı diller öğrenmek zorunda kalmaktır annelik….

Kimi zaman da umut bağlayıp gittiğiniz profesörlerden bile daha çok şey bildiğinizi görüp,üzülüp umitsizliğe

kapılmaktır annelik….

Otizmli çocuğunuzu hayata tutundurmak ve gelecekte kardeşine yük olmamasını sağlamak için çabalar durursunuz. Geçen zamanın farkına bile varamazsınız.Ama birgün bakarsınız diğer evladınızın zamanından çalmış ve en güzel yıllarını yaşayamamış, yaşatamamışsınızdır…

Kimi zaman da bu vicdan azabıyla yaşamaktır annelik….

Bazen de  eşinizle ‘’hayatın tadını çıkaracağım, bizim neyimiz eksik,hadi mükellef bir sofra kurup kafaları çekelim ‘’ dersiniz.

Elinizdeki şarap kadehini ‘’kola kola ‘’ diye çekiştiren oğlunuzla birlikte tokuşturup yaşama sımsıkı tutunmaya çalışmaktır annelik….

Acısıyla tatlısıyla tüm zorluklarına

Özverive gelecek endişesine rağmen

EVLADI İLE GURUR DUYMAKTIR ANNELİK…..

Kategoriler: Kategorisiz, Otizm
Serpilgul Vural

Yazar:

ALTERNATİF ANNE YAZARI | Evli ve iki çocuk annesidir. Eşinin iş hayatı ve büyük oğlunun üniversite eğitimi nedeni ile bir süre yurt dışında yaşadıktan sonra otizmli oğlunun eğitimi için Türkiye’ye döndü. Küçük oğlunun 3 yaşında Otizm teşhisi almasının ardından kendisini planlamadığı bambaşka bir hayatın içinde buldu.Başlangıçta konuşması, basit özbakım becerilerini öğrenmesi bile zor denen oğlu ile verdikleri mücadelede epey yol katettiler. Oğlu önce konuşmayı sonra okuma yazma ve basit matematik işlemlerini ardından da çeşitli müzik aletleri çalmayı öğrendi. Bunca beceriyi hayatlarına katmakla birlikte otizmin klasik sorunu olan iletişimde hala yaşıtlarını yakalayabilmiş değil.Yazar yaklaşık 10 yıldır bilimsel makaleleri yakından takip etmekte olup, gayretli çalışmalarından dolayı eşi kendisine tıp ve özel eğitim alanında fahri doktora ünvanı vermiş bulunmaktadır. Bunca yıllık emeğini bir web sayfasında paylaşma kararı almış ve Alternatif Anne ile tanışmaları da bu vesileyle olmuştur. Kendisi daha sonra hızını alamayıp blogger anneler kervanına da katılmıştır. Yazarlık macerasını halen Alternatif Anne , www.otizmdunyasi.com ve www.ekemis.com ‘da sürdürmeye devam etmektedir. Yazar, otizmlilerin eğitim ve terapilerinin yapıldığı, sosyalleşme olanakları sunan ,bizzat otizmlilerin üretken bireyler olarak da katkıda bulunabildikleri büyük bir vakıf kurma hayali ile yanıp tutuşmaktadır.

"Otizmli annesinin halleri" için gelen yorumlar

Geri izleme | Yorum RSS Beslemesi

Inbound Links

  1. Ekemiş | OTİZMLİ ANNESİNİN HALLERİ…. | 27 Ekim 2013
  1. Tanla diyor ki:

    Sevgili Serpil,
    Yazını çok duygulanarak okudum. Çocuğun için mücadeleni yürekten destekliyorum. Oğlun özel bir çocuk, sen de özel bir annesin. Çocuğun hakkında seni üzen yorumlar yapan insanlara aldırmamaya çalış. Bence anlamadıkları, bilmedikleri bir dünyadan korkuyorlar. Umarım otizmin dünyası tanındıkça ve insanlar bu konuda eğitildikçe bu tür zorlukları daha az yaşayacak tüm anne ve çocuklar. Oğlum Can, her iki ağabeyine de selamlar gönderiyor. Sevgiler

    • Serpilgul Vural Serpilgul Vural diyor ki:

      Teşekkürler Tanla hanım,
      Aslında yaşananların sadece bir kısmı yazıya dökülebildi.Amacım sıkmadan bizleri ve bizlerin yaşamını anlatmaya çalışmak.Yazdıklarımın hepsi benim yaşadıklarım değil. Ama yaşadıklarım bunlardan da az değil.Pek çok otizmli annesinin ortak sorunlarını dilimin döndüğü kalemimin yettiği kadarı ile paylaşmak ve farkındalık yaratmak istiyorum.Toplumsal desteğe çok ihtiyacımız var.Toplumun en küçük kurumu aileler.Aileleri de yönlendiren ANNELER….
      Otizm Annelerinin ”anne kalbine” çok ihtiyacı var….
      Sizi ve çocuklarınızı sevgiyle kucaklıyorum.

      • melahat diyor ki:

        değil her satırına her kelimesine yürekten katıldım,çünkü ben de otizmce denen dili yaklaşık 2 yıldır öğrenmekteyim.bu yazılanları yaşamayan otizmli çocuk annesi var mıdır bilmem ama yasadıklarımı baskalarının da tecrübe etmiş olması öteki olmadığımızı bir kez daha gösteriyor.yüreğinize saglık,cocugunuzu da öpüyorum…

        • Serpilgul Vural Serpilgul Vural diyor ki:

          Hepimiz aynı girdabın içinde dönüyoruz. Kimimiz dibe yakın , kimimiz suyun üstüne … Çok yok birbirimizden farkımız ama otizm dünyası dışındakilerden var pek çok farkımız… Ben de sizi ve evladınızı sevgiyle öpüyorum… Güzel sözleriniz için de ayrıca teşekkür ediyorum.

  2. Gülüş Türkmen Gülüş Türkmen diyor ki:

    Otizmin bu kadar yaygın olmasına karşın çevremizin bunu konuşmaması, göstermemesi çok hasar açıyor toplumda. Bu güzel yazıları yazmaya devam edeceğiz ki otizmli kişi bizden biri olsun, öyle olduğunu anlayalım. Ben de bunları okudukça değişiyorum, beni değiştiren bu değerli annelere teşekkür ediyorum :)

    • Serpilgul Vural Serpilgul Vural diyor ki:

      Biz de sizin gibi düşünen tüm anneleri yürekten kutluyoruz.
      Sizleri seviyoruz….

  3. Otizme hiç bu açıdan bakmamıştım. Yüreğinize , kaleminize sağlık…

  4. Serpilgül Vural diyor ki:

    Yazılarımı merak edip okuyor olmanız bile güzellik. Aslında sizin gibi duyarlı ve etrafında neler olup bittiğini merak eden annelerin yüreğine sağlık….

  5. Brc Demir diyor ki:

    dilinize, yüreğinize sağlık… aynı şeyleri yaşayan bi anne olarak okuyup gözyaşlarımı tutamadım.

  6. Serpilgül Vural diyor ki:

    Teşekkürler Burcu hanım.Gecikmeli bir teşekkür oldu afedersiniz.Hoşgörürsünüz eminim.Biz bizi biliriz. Sevgiler..

  7. HASTALANDIĞIMIZDA ÖNCE….
    NE OLACAK ÇOCUKLARIMIZA DİYE DÜŞÜNÜRÜZ…
    BİZ ÖZEL ÇOCUKLARIN ANNELERİ

    Hastalığımızda düşünürüz Ya….
    Sağlımızda çıkar mı…Sanırsınız aklımızdan?
    Ya bana bir şey olursa…….? Sonra aklımıza getirmemeye çalışır, Hayatın doğal akışında unuturuz….zaman…zaman
    Ama bazen öyle bir şey olur ki bir gün…
    Herhangi bir şey,
    Başkaları için normal bir şey
    Öylesine sıradan ….

    Yine bir ateş düşer yüreğimize
    Bazen küllenen bazen alev alev yanan ve
    Biz biliriz ki hiç bitmeyecek
    Sönmeyecek bu ateş…..
    Hatta son nefesimizde bile…..

    Dualarım Deniz'im Allah
    Seni hep iyi insanlarla karşılaştırsın..
    Sadece bedeni değil… benliği de büyümüş olan
    Merhameti su gibi çağlayan…
    Vicdanı güneş gibi parlayan….
    İşte ancak o zaman belki….
    Gözlerim kapanır arkada kalmadan…..

    Tüm özel çocuklara emek ve değer verenlere sevgi ve saygılarımla
    HATİCE TAMER
    31 Ocak, 21:50

  8. Sanki bizim hayatımızı anlatmışsınız.Serpil hanım demek ki otizm ile yolu kesişen bütün aileler aynı şeyleri yaşıyor……Bazıları daha kaderci razı oluyor sessizce kaderine…. Bazıları savaşçı…Bir başlayınca savaşa bitmek bilmiyor artık….biraz daha dünyaya baktığı pencereyi genişletmek hepimizin amacı…. Pencereler genişledikçe…. Bir soluklanıp yine devam savaşa hiç barış imzalamaz bazı anneler…Hep umut hep bir adım daha ileri……..bazen savaş bir durulur…ama hiç bitmez belkide bazen hep savaşmaktır annelik……. Özel çocuklara sahip tüm annelere,özel çocuklardan sevgi ve emeğini esirgemeyen tüm öğretmenlere , artık derin kabullenişten sonra sessizce yaşarken savaşımı, ''oğlun nasıl ''diye sormayı düşünebilecek kadar hassas arkadaşlarıma ve her daim yanımda olduklarını hissettiren tüm can dostlarıma sevgi ve saygılarımla………………………

  9. TC Aliye Atak diyor ki:

    Güzel ve sevgi dolu annemizi öpüyorum..)))

  10. Gözlerim dolarak okudum.Evet sanki benim,bizim yaşadıklarımıza çok benziyor..Aynı tanımlamalar, benzer anlatımlar..31 sene mücadele..sonuç bize göre çok başarılı olmasa da Türkiye şartlarına görefena değil gibi., .Oğlum asperger sendromu (otizm grubunda).İlkokul ve ortaokulu okudu bitirdi bizim çabamızla.. Ortaokulu bitirdkten sonra ben ve eşim emekli olduk 40 lı yaşlarda..Birlikte yaşıyoruz…Özel eğitim kurumlarının ve verilen eğitimlerin çok yeterli olduğu inancında değilim..İlk ve ortaokulu neredeyse benim çalıştırma, ve öğretmem ve çabamla bitirdi..O DÖNEMLERDE DURUMUNU ÖĞRETMENLERE açıklama da çok zorluk çektik..Anlamak istemiyorlar ya da bu konuya yabancılardı belki..Eşim ve ben üniversite de öğretim elmanı olarak çalıştık..Özel çocuklara sahip aileler kendi çabalarıyla biryere ulaşmaya çalışıyorlar..uğraş, uğraş bitmiyor..her seferinde yeni bir sorun, yine savaş, uğraş..Hayat çok şey aldı götürdü bizden…Destek gördük diyemem,çok az..Çoğu zaman yakınlarımız akrabalarımızdan bile yeterli destek alamadığımızı belirtmek isterim..Ama hep umutla adım adım, kabullenerek,şükrederek devam ediyoruz yaşama.en büyük korkumuz bize bir şey olursa çocuğumuz ne olacak..Arkadaş dost çevremiz oğlumuza endeksli.Yıllarca kitap yazmam önerildi, başladım herseferinde devam edemedim…Yaşanılanlar, söylenilenler unutulamıyor maalesef…ÇOK TEŞEKKÜRLER , YÜREĞİNİZE SAĞLIK..SANKİ BEN ANLATMIŞIM GİBİ..YÜREĞİM ÇARPARAK, gözyaşları içinde okudum yazınızı…sevgiler selamlar.Sınırlı olmakla birlikte destek veren öğretmenlerimize,arkadaşlarımıza,yakınlarımıza teşekkürler…

  11. Filiz Ayaz Demirbilek diyor ki:

    Ellerinizden öpüyorum öğretmenim…

  12. Güzin Larende Tuna diyor ki:

    şükretmek için ne kadar çok sebebimiz var aslında…

  13. Ayşe Meral Töreyin diyor ki:

    Aykut başka bir ailede olsaydı, belki de bu kadar sevecen, sosyal iletişimi iyi ve çevreyle barışık bir genç olmayabilirdi canım. Bunun için de Ali Bey ve senin sabrın için yürekten kutluyorum. Allah razı olsun sizlerden, yardımcınız olsun daima. Bu ve diğer her sağlık sorunu herkes için biliyorsun ki Zübeydeciğim. Yüreğim dolusu sevgilerimi yolluyorum sevgili arkadaşım…

  14. Zehra Karaosmanoğlu diyor ki:

    Sevgili öğretmenim Allah dağına göre kar verirmiş.yaşadığımız herşey sanırım bizim sınavımız.Allah sizlere sağlık,sıhhat ve sabır versin.oğlunuz çok şanslı çünkü sizin gibi bir anne ve babası var.sevgi ve saygılarımla ..

  15. Nesrin Ceylan diyor ki:

    Canım öğretmenim, duygularınızı ne de güzel dile getirdiniz, sizi anlıyorum diyemeyeceğim,haksızlık olur yaşamayan anlayamaz, sadece anlamaya çalışır. cennet annelerin ayağının altındadır derler ya , o anne siz olmalısınz, sizi kutluyorum, yüreğiniz öyle sıcakki size dokunanı ısıtıyorsunuz bu bakımdan Aykut çok şanslı…sevgiler hepinize…

  16. teşekkür ederim hepinize…Serpil gül Vural hanımefendinin yazısı yıllardır duyduklarımızın yaşadıklarımızın özeti..Doğrudur hiçbir şey yaşanmadan bilinemiyor,dışarıdan göründüğü gibi değil..Ben de yazsaydım neredeyse aynısı olurdu…Maalesef düşlediği gibi olamıyor insanoğlunun yaşamı…sevgiler öptüm hepinizi..

  17. Sana eşine güç kuvvet , sağlık, mutluluk versin ALLAH.Zira bunu en çok hakeden sizlersinizbu yaşamda.Sizi çok iyi anlıyorum..Allahım çabalarınızı görüp , ödülünü er geç verecektir canım.Bu kitabı ben de okumak isterim..

  18. Fatma Bildiren diyor ki:

    Canım benim sana söylecek hiçbir şey bulamıyorum……Kendini öyle güzel ifade etmişsin ki Zübeyde'cim inan ki gözlerim doldu.Allah size o eşsiz yavrunuz için sabır,güç ve kuvvet versin…..Siz anne baba olarak cennetliksiniz..Seni çok öpüyorum Zübeyde'cim……

  19. ''yaşayan bilir''diye bir söz var..Söylenemeyen,konuşulamayan o kadar çok konu var ki?.YAZMAK TA BİR YERE KADAR!.. Bizler çözüm aramak yerine toplum olarak acımak ve gülmek tercihini yapmışız genelde?…Paylaşmak değil…Doğal olarak bu savaşın içinde olan bizler de kabuğumuza çekilip kendi kendimize çözüm arama yollarına gitmişiz..Kendi çocuğumuzu anne babadan çok hiç kimse tanıyamaz.Doktoru bile…teşekkürler sevgili arkadaşlarım …

  20. Nural Akgün diyor ki:

    DEĞERLİ ÖĞRETMENİM TANRIM SİZLERE VE SEVGİLİ YAVRUNUZ İÇİN GÜÇ VERSİN. UMARIM HERŞEY GÖNLÜNÜZCE OLUR SAYGILARIMLA

  21. Nuray Kamit Beylik diyor ki:

    Gerçek anneler sizin durumunuzda olanlar, Allah size sabır ve güç versin hocam, sevgiler….

  22. sevgili Nural ve Nuray sağolun..Beterin beteri var derler,Allah onların yrd olsun..İnsanoğlunun başına ne geleceği hiç belli olmuyor..Çok söylenen bir söz var ''Allah dağına göre kar veriyormuş''..hayatın tüm zorluklarına rağmen acısı ve tatlısı,güzeli ve çirkiniyle herşeye göğüs germek ''evladıyla gurur duyup ayakta durmaktır annelik''..sevgiler…

  23. Serpilgül Vural diyor ki:

    Sizin hayatınız benim de hayatım. Çocuklarımızın durumuna göre yaşadıklarımız farklılaşsa da… 3 aşağı beş yukarı aynı kaderi paylaşıyor, zor bir mücadele veriyoruz. Hayat evlatlarımıza gülümsesin….

  24. Tülay Gülaçtı diyor ki:

    Serpil Hn .merhaba ,
    Yüreğinize sağlık , ancak bu kadar güzel anlatılır bu annelik ..Ben sağlıklı çocuklarından şikayet eden anneleri hiç anlamıyorum biliyormusunuz ,şov gibi geliyor .Yada onların şirinlikleri bana abartı ve gereksiz geliyor .Oysa bizim çocuklarımızınki Amerika'nın yeniden keşfi gibi …Biz daha çok keşiflere gideceğiz ve bu bir lütuf bence çünkü sizin yazılarınızda da dediğiniz gibi bir yoğurulma yaşıyoruz ama sanki biz anneler de daha iyi şeylere dönüşüyoruz bu vesile ile…Sağlıcakla kalın.Umudumuzu hiç yitirmeyeceğimiz nice güzel günlere…

  25. KISMET SEKEN diyor ki:

    Merhaba Serpil hanım, duygu ve düşüncelerinizi aktarımınız içten yalın samimi yorumlarınız için sizi tebrik ediyorum.Bizi ve sorunlarımızı çok tanıdık bir duyguyla ifade ettiğiniz içinde şizi tebrik ediyorum ben kayseride yaşıyorum. Oğlum A tipik otizm tanısını 3.5 yaşında aldı.Şu an 11 yaşında benzer problemlerle boğuşup duruyoruz.Otistik çocukları olan aileler olarak Kayseri otizm derneğini kurduk yol haritamızı çizmek konusunda yardıma ihtiyacımız var.Bu konuda neler yapılabilir bize yardımcı olursanız seviniriz teşekkürler.

    • Serpilgul Vural Serpilgul Vural diyor ki:

      Sevgili Kısmet Seken, biz de ODDER’i kurduk.facebook sayfamız da var. Arzu ederseniz takibe alın. Bağlantı kuralım,ortak yapabileceklerimiz varsa bir yol buluruz. Sevgiler..

Yorum Yaz


sekiz − 3 =