Gündem Toplum

BU MUDUR MUTLU SON?

BU MUDUR MUTLU SON?

Gördüm ki arkadaşlarımın pek çoğu bugün, 3,5 yaşındaki bir kız çocuğuna tecavüz edip öldüren adam üzerinden bir kez daha “bu ülkede yaşanmaz” noktasına gelmişler.

Üzülüyorum. 3,5 yaşındaki o minicik kıza ve ailesine üzüldüğüm kadar, bunun ülkeyle sınırlandırılıp, tüm suçun, hatanın tek bir insana yüklenmiş olmasına da üzülüyorum. Çok sevdiğim, iyi niyetlerinden asla şüphe etmeyeceğim arkadaşlarımın, bahsi geçen adamın acılar içerisinde sürünmesi ile içlerine su serpileceğinden dem vurmalarına üzülüyorum.

Halbuki artık bu “cani”nin akibeti üzerine konuşulmasındansa böyle “cani”leri yetiştiren toplumumuzun akibeti üzerine konuşulmasını o kadar istiyorum ki…

Neden böyle oluyor?

Nerden peydah oluyor böyle hasta ruhlu insanlar başımıza?

Neden bu ülkede böyle de başka ülkelerde böyle değil? Böyle olmayan ülkeler hangileri ve neden? Sorunun kaynağı ne? Çözüm kimde? Koskoca devlette olaya bu açıdan bakacak bir adet bürokrat bile yok mu? Neden bu konuda hiçbir şey yapılmıyor?

Polisin bir suçluyu yakalaması ve onu cezaevine koyması nasıl oluyor da “mutlu son” olabiliyor? Bu adam suçunu itiraf edip yakalanınca mutlu mu olduk şimdi? Hayır. Peki ya bu son mu? Sanmam.

Peki nasıl mutlu olacağız biz?

Bu açıdan bakınca hemen hemen hepimizin gerçek amacının üzüm yemek olduğunu biliyorum ama maalesef önceliğimiz bağcıyı dövmek. Üzülüyorum.

Ve arkadaşlarıma katılıyorum. “Bu ülkede – bu şekilde- yaşamak” bana çok ağır geliyor. Çevremde tüm bunlar olurken, hiçbir şey yapmıyor olmak, elimi hangi taşın altına nasıl koymam gerektiğini bilememek ve dolayısıyla pasif kalmak bana çok ağır geliyor. Yaşananlar değil, birşeylerin değişmesi için gerekli adımların atılmaması, o adımların hiçbir yerinde bulunmamak, hiçbir katkı sağlamamak beni bitiriyor.

O kadar ki bu gün ben o adama lanet okuyamıyorum. Buna hakkım olduğunu düşünmüyorum. Çocuklar aileleri ile başlarına gelen her türlü istismarı rahatça konuşabilsin –ki böyleleri seneler sonra 3,5 yaşındaki bir kızı öldüremesin- diye bir şeyler yapmadan, aileler bu tarz evlatlar yetiştirmesin diye çabalamadan da söyleyecek tek bir sözüm yok ne yazık ki “keşke”den başka. Üzgünüm.

.pedofili

Gülce Erhan

Yorum Ekle

Yorum yapmak için tıklayınız