Bebek Lohusalık

Huzurlu ilk saatler

İlk doğumu hatırlayan yazarımız: Ne eş, ne hemşire, ne diğer çocuğum ve annem, ne ziyarete gelenler beni o huzurdan alıkoymalıydı!

newborn-659685_1920Dün gece bir arkadaşım doğum yaptı; 6 ve 2 yaşlarında iki erkek çocuk ardından kız bebek annesi oldu. Sancılarını çekerken mesajlaşıyorduk bir yandan. Heyecanlandım onun adına. 1.5 sene önceki gecemi anımsadım. Ne güzel bir şey o yeni bebeğin ilk saatleri…

Hani ilk bebek ve sonraki bebek farkı oluyor ya, ilk kez anne olmanın heyecanı ya da sonraki annelikler, bu sabah arkadaşımı düşünürken onu fark ettim. O ilk en büyük fark, huzur ve o huzurun kıymetini bilmek. Eğer ki geriye dönüp bir şeyler değiştirebilseydim, doğum ardından hastanedeki ilk günde bebeğimle yalnız olmayı dilerdim. Ne eş, ne hemşireler, ne diğer çocuğum ve annem, ne ziyarete gelenler beni o huzurdan alıkoymalıydı… Bu huzuru, hayatımda tattığım ve hala hissedebildiğim o huzuru ikinci bebeğimde fark ettim. Keşke ilkinde de bilebilseydim.

İkinci bebekte eşimin eve gidip dinlendiği, oğlumu ve ona bakan annemi hastaneye getirdiği birkaç saatlik boş anlar oldu. Sakin, sessiz, emen ve uyuyan bir bebek, tabii ikinci kez anne olmanın tecrübesiyle her şeye daha hakim bir ben vardım odada. Dolayısıyla huzur doluydu çevremiz. Kızım ve ben o anın tadını doyasıya çıkaramasak da, baş başa kalıp konuşabildik, tanışabildik, dokunabildik birbirimize.

Oysa ki ilk bebeğimde herkese doğdu diye haber verme telaşımız vardı o ilk anlar. Ziyarete gelenlere bebeğimizi tanıtma çabamız hakimdi ortalığa. Halbuki biz henüz tanışma fırsatı bulmuş muyduk kendisiyle acaba?

baby-19295_1280

Ben ilaçların etkisinde yarı sarhoş bir halde, eşim telefonda ya da kamera ile bebeğin her anını kaydetmekte idi hatırladığım kadarıyla. Her şey vardı, huzur hariç. Çünkü o birkaç saatlik kıymetli an ardından koşturmalar ve ağlamalar başlayacaktı. Nitekim de baş başa kalınca, gece olunca bebeğimiz sürekli ağladı.

Her iki doğumumu da Türkiye dışında yaptım. Her ikisi de son dakikaya dek normal doğum; ama son anda acil sezaryen olmak durumunda kaldı. İngiltere’de a-dan z-ye bebeğin her şeyi ile doğumdan itibaren anne-baba ilgilenmek durumunda, ameliyattan birkaç saat sonra ayağa kalkmak, duş almak zorundasın. Yanında şanslıysan eşin kalabilir, yoksa yalnızsın.

İkinci doğum İsviçre’de oldu. İlk gün ayağa kendim kalktım, doktorlar şaşırdı. İlk gece bebeğe hemşireler baktı, anne uyusun da toparlansın diyeymiş. Önce garipsedim. İkinci gece bebeğimiz bize kalınca o yardımın kıymetini anladım. Hatta ilk gece, anne sütü ardından bebeğe kaşık ile hazır süt içirdiler bana sormadan. Önce kızdım, sonra anladım. İlk gece hastanede sabaha dek ağlayan oğlum, ilk gece 6 saat deliksiz uyuyan kızım; biri aç idi, diğeri tok. Ameliyatlı anne, bir doğum ardından uykusuz kalıp bebeğimi emziremiyorum diye ağlarken, diğerinde mışıl mışıl uyudu. Anlık doğrular/yanlışlar yerine resmin tamamına bakmak budur.

Şimdi düşününce, ilk doğumumda, doğum ardında, anneliğimde keşke dediğim yaralar var içimde. İkinci, üçüncü kez anne olunca bunu fark ediyor insan. Sanmıyorum ki aynı tutumu sergilesin her defasında bir anne…

Biliyorum Türkiye şartlarında çok daha zor doğum ardından bebekle yalnız kalabilmek. Yine de zorlayın derim. Keşke bana da birileri bunu önceden söyleseymiş zamanında.

Not: Hastane ardından eve dönüp de iki çocuklu bir anne olduğunu fark edince o huzuru öyle bir özleyip arıyorsun ki, tarifi yok… Geriye dönüşü de 🙂

Deniz Sütlü Özgül

ALTERNATİF ANNE YAZARI | İzmir’li bir Çevre Mühendisi. İzmir, İstanbul ve Londra ardından şimdi İsviçre’de yaşayan, hobi olarak seyahat yazarlığı yapmış ve oğlu doğunca GezginAnne.com adlı bloğu sahiplenmiş bir anne. Tren setleri ve legolar bazen zumba, su altı dalışı, kayak, sörf gibi meraklarının önünde engel olsa da seyahatlerin ve yazarlığın pek önüne geçemiyor. Üstelik artık 2 çocuklu!
http://www.gezginanne.com/

Yorum Ekle

Yorum yapmak için tıklayınız