Söz Çocuklarda!

Düşünmemek zor… (Beyda’nın mektupları-2)

Depremin ertesi günü uyandığımda, tüm bunların bir rüya olduğunu zannetim. Taa ki televizyonda Van’ı görene kadar…
Aslında televizyon yaşanan şeyleri, duyguları tam olarak aktaramıyor bence…
Van’da herkesin yüzünde umutsuz bir ifade vardı, ileriyi düşünüyordu herkes.

 

Orada olan kardeşlerimizi düşündüm. İnanamıyordum! Gerçekten deprem olmuştu…
Yeni yeni geliyordum kendime… Evimizi düşünüyordum, anılarımızı, hatıralarımızı, eşyalarımızı…
Çok zor, gözyaşlarımı tutamıyorum, çok garip, daha bir gün önce rahatça uyuduğum ev yıkılacaktı.

 

Yeni bir okula gidecektim, eğitimim yarıda kalmasın diye. Ama bu kafayla nasıl ders işleyeceğimi bilmiyorum. İşlemleri hallettik. Yeni bir okula alışmam çok kolay olmayacak, ama tüm öğretmenlerimin bana yaklaşımı çok güzel…

 

Okulumun ilk günlerinde arkadaşlarımın sordukları sorulara cevap veremiyordum. Aslında hepsi şimdi açıklığa kavuşuyor. Yeni bir eve, yeni bir hayata ve yeni yüzlere alışmak çok zor. Ben okula ve hayatıma alıştım. Şu an beni rahatsız eden arkadaş çevremin olmaması…


Bunun kötülüğü şudur ki, yalnız kalınca depremden başka bir şey düşünemiyorum… Her şeyin çok güzel olacağına kendimi inandırmaya çalışsam da…

Etiketler

Konuk Yazar

Yorum Ekle

Yorum yapmak için tıklayınız